Opvang perikelen

Of ik alsjeblieft kon helpen. Dit verhaal dateert uit 2015, het kan zijn dat ik me een aantal dingen iets anders herinner, maar overdrijven doe ik helaas niet.

Een deel van de hamsters toen ze werden gebracht

Daar waren ze dan, moeder en dochter en een aantal netjes op geslacht gescheiden hamstertjes. Russische dwerghamsters in de kleuren wildkleur en blauw wildkleur. Gezond, lekker bol. 9 in totaal, ik kan me niet specifiek herinneren dat mama ook afgestaan was, volgens mij niet.

“Mijn dochter heeft ze netjes op geslacht gescheiden hoor!”
– “Zo dat is knap. Hoe oud is ze? Heb je haar wel geholpen?”
“9 jaar. Ze zei dat ze het zelf kon”
– “Oké, ik zal even kijken voor de zekerheid”

Een aantal mannen en vrouwen in bakje 1 en een aantal mannen en vrouwen in bakje 2. Zoals ik al dacht na bovenstaand dialoog. Maar dat kon toch niet, want ze had aan de streep op de rug gezien welke man en welke vrouw waren.. Ik heb uitgelegd dat je het geslacht enkel kan bepalen wanneer je kijkt naar het geslachtsdeel, en dat het vrij moeilijk te zien is als je dit nooit eerder gedaan hebt. De beestjes waren inmiddels al een week of 6 en ik wist niet of de vader apart was gezet, waardoor de kans nog groter zou kunnen zijn dat de 4 dames al bevrucht waren. Achteraf was dit gelukkig niet het geval, maar het zou niet de eerste keer zijn dat het goed fout gaat na het eerste nest. De hamsters waren afgestaan, ze waren veilig. Het kindje vraagt nog of ze terug mag komen om met ze te knuffelen, dit is niet de bedoeling, ik ben geen kinderboerderij. Helaas waren mijn communicatieve vaardigheden tegenover kinderen toen nog een stuk minder gevorderd: “Dat moet ik even met je moeder bespreken” terwijl ik duidelijk mijn hoofd schudde richting moeders, in plaats van “Nee, helaas. Ik heb het te druk om iedereen terug op visite te vragen” wat ik nu gewoon zou aangeven.

Een dag later in de chat: “we willen morgen graag langs komen”. Dat lijkt me nou niet echt een goed plan, afstand doen is niet voor niks afstand doen. Moeders was woedend, dat ze niet eens haar kind nóg een keer uitgebreid afscheid kon laten nemen, net als de dag ervoor. Ze zou er wel eens werk van gaan maken om mijn opvang te stoppen, ik was verschrikkelijk: een monster. Ze ging het echt heel hoog opzoeken en dit zou niet de laatste keer zijn dat ik wat zou horen. De -hou je vast- KvK zou ze gelijk inschakelen om te vertellen wat er allemaal mis was met Pettings (toen nog geen stichting)..

Ik heb nooit meer iets van haar vernomen en de hamsters hebben allemaal een goed thuis gevonden: eind goed, al goed. En de KvK heeft een jaar later juist iets van mij gehoord, toen Pettings een stichting werd 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*