‘Wil je mijn opgevangen dier opvangen?’

Graag wil ik het volgende kwijt. Niet om mensen op hun tenen te trappen die het goed bedoeld ook doen, maar wel om de visie te delen vanuit de opvang: het ‘opvangen’ van dieren (want o zo zielig!) maar vervolgens beseffen dat je geen opvang bent en geen geld/tijd/ruimte hebt en het valt je ook wel tegen, dus dan stuur je maar een berichtje naar een opvang om het op te lossen omdat het zelf niet lukt. Hier zijn we dus niet voor.

Een populair item op de opvang-bingo (ja, het bestaat, we hebben de humor hard nodig) is het volgende: ‘wil je mijn opgevangen dier opvangen?’, maar eigenlijk hebben we er een hekel aan. Hoe onbeschrijfelijk lief de mensen ook zijn. En dit is waarom.

1. Opvangen doe je niet even zomaar, voordat je het doet moet je genoeg weten over het op te vangen dier, je moet een potje hebben voor de dierenarts (of bereid zijn hier krom voor te liggen, maar in ieder geval: de dieren gaan voor jouw honger) en bovenal weten dat je een dier ruimte, tijd en geld kan bieden totdat hij of zijn geadopteerd is. Groepsdieren samen, solitaire dieren apart, kooi die het liefste voldoet aan de minimum maat eisen want je hebt jezelf zojuist een voorbeeldfunctie op je hals gehaald. Een thuis zoeken lukt toch meestal ook niet binnen 3 dagen dus dat is vaak ook al een teleurstelling. Geloof me: zo werkt het ook bij asielen en wij hebben een fantastisch netwerk. Wist je dat je tegenwoordig eerst een papiertje moet halen voordat je überhaupt jezelf opvang mag noemen? Dat heeft een reden.

2. Wij zijn geen dumpplek, we hebben niet altijd plek (de meeste opvangen zitten minimaal 10 maanden in het jaar vol of overvol) en we zitten niet te wachten op mensen die zelf dieren opvangen en het niet afmaken omdat ze het onderschat hebben. Hoe goed bedoeld ook, want dat is het uiteindelijk altijd.

3. Voor het dier is elke keer dat hij/zij moet verhuizen zeer stressvol. Een opvang zou dus ook écht een laatste redmiddel moeten zijn. Bij een mislukte opvangpoging is het dier dus al verhuist, zou dan nog naar de opvang moeten en dan weer naar een nieuw baasje. Dit is slechter voor de weerstand en gemoedstoestand van zo’n dier dan je zou denken: steeds maar nieuwe geurtjes, nieuwe omgevingen en nieuwe mensen/dieren om je heen.

4. Vaak hebben mensen het idee ‘dat je dat wel even zal regelen’, zeer zelden is een opvang runnen een betaalde baan (op een enkele lucky bastard na), dit houdt in dat de meesten van ons (soms zelfs full-time) werken, alles in de opvang zelf regelen en we zijn heel erg blij als we dan niet gezien worden als dumpplek.. ‘want je bent toch een opvang dus dan moet je toch helpen?’. Nee, we MOETEN absoluut helemaal niks. We hebben geen plichten wat het opvangen van dieren betreft, we doen alles vrijwillig namelijk.

Dus bij deze. Begin ALSJEBLIEFT niet aan opvangen als je al het werk wat er bij komt kijken niet wilt of kan doen voor onbepaalde tijd. Zie je een dier in nood, zorg dan dat je eerst overlegt met een opvang of iemand die wel kan opvangen of dit een spoedgeval is. Laat het over aan mensen die al jaren ervaring hebben of vraag of je hierin begeleid kan worden.

Wil je graag helpen? Kijk dan of je gastgezin kan worden (ik doe zelf niet aan gast gezinnen maar sommige van mijn collega’s staan er echt om te springen). Het is zo ontzettend lief dat je wilt helpen, maar zorg dat die dieren niet de dupe worden van jouw impulsieve besluit.

Bedankt, ook namens alle dieren ❤️

PS: ‘ja maar wat nou als…’ . Ja, klopt, er zijn altijd uitzonderingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*